Inicio

Ao fío da tradicional recollida destes días para o “Banco de Alimentos”, promovida pola Federación Española de Bancos de Alimentos (FESBAL), facemos varias preguntas: serve o reparto de comida para erradicar a pobreza?, que papel xogan as grandes superficies nesta campaña?, ten sentido que o dere

Achegamos o mapexo de Iniciativas Críticas de Traballo Social no Estado Español elaborado por Guisella Moreno Martín dentro do traballo de investigación presentado no seu traballo de fin de mestrado.

As compas do Parke Alkosa seguen en loita, achegamos unha convocatoria coa que animamos  a difundir e apoiar esta loita:

As xentes do Colectivo Nacionalista de Marín e da Frente Popular Galega (FPG) convidáronnos a participar nunha charla-coloquio ao redor dos recortes en sanidade e no mundo dos servizos sociais.

Será en Marín, na biblioteca municipal (Avenida de Ourense 6) o xoves 2 de febreiro a partires das 20h00.

Así a presentan na web da FPG: "Perante o brutal ataque da oligarquía española contra as conquistas da clase traballadora desde as nosas respectivas organizacións cremos que é o momento de sumar forzas para a mobilización. A loita segue sendo o único camiño tamén nas terras de Pontevedra, Morrazo, Salnés e Caldas onde os efectos desta mal chamada “crise” están golpeando ás traballadoras e traballadores con especial virulencia"

Segue a loita da xente do Parke e continúan os compañeiros en folga de fame. Dentro das accións fixeron este folleto que deixamos para que difundades.

¿Quienes somos el Parke Alkosa?

El Parke Alkosa es conocido por la lucha de sus vecinos y vecinas, en Alfafar, Valencia, que organizados en la Koordinadora de Kolectivos del Parke se han convertido en un referente estatal en cuanto a la creación de alternativas sociales, económicas y culturales. Estas luchas cuajaron a principios de los años noventa en el potente proyecto comunitario llamado  Nosotr@s mism@s que, fundamentadas en valores como el apoyo mutuo y la participación ciudadana, ha creado una red de cooperativas con programas y actuaciones sociales ejemplares como el Centro de Inserción Sociolaboral Massanassa II, el Centro de Niñas y Niñas, la Cooperativa de Iniciativas Laborales o el Centro de Información Juvenil.

Dende hai varias semanas as xentes do Parke andan nas rúas esixindo que se lles paguen os cartos que se lles deben dende as administracións e dando, sobre todo, exemplo de dignidade.

En Baladre se está a apoiar estas mobilizacións e por iso deixamos na web esta carta que resume a situación que están a vivir:

Queridos amigos, os escribimos a petición de nuestros compañero/as del Parque Alcosa en Valencia para informaros de los graves hechos y atentados contra los derechos sociales que allí están sufriendo con motivo de los recortes por la crisis.

El Parque es un pueblo en forma de barrio dormitorio situado a ocho Km. al sur de la ciudad de Valencia, perteneciente al municipio de Alfafar. Con unas cifras de desempleo desde finales de los 70 de más del 30% llegando a casi el 40% en la actualidad. Mas del 70% viviendo por debajo del umbral de la pobreza.

Este titular aparecía onte no Faro de Vigo: "El Concello acepta reformar el edificio de As Avenidas "tomado" por indigentes" e a semana anterior no mesmo xornal este outro: "Continúa la indigencia en Montero Ríos pese al albergue".

Lendo estas dúas desinformacións/deformacións non atopamos escrito por ningures que varias persoas malia existir o dispositivo de frío teñen que quedar nas rúas –segundo o xornal as prazas non se cobren- xa que hai uns días máximos de estancia continuada.

Máis claro aínda, nun recurso que se abre para que nos meses máis fríos do ano ninguén quede obrigatoriamente na rúa poñen como norma que a partir de tantos días seguidos acudindo non podes usalo.

Está a rematar o ano e as xentes de Balabre apuran esta semana para levar a cabo diversas mobilizacións en dis

Hai un tempo Esther, avogada compañeira da ODS-Coia, elaborou unha pequena guía sobre como actuar ante as actuacións policiais.

Hai algo máis de dous meses a Xunta publicou a orde 5 de setembro de 2011 pola que se actualizaba o procedemento para o recoñecemento do dereito á asistencia sanitaria por parte das persoas sen recursos económicos suficientes e daquelas que se encontran en situación de desemprego. A podedes consultar pinchando aquí.

Esta orde ademais de marcar un hito legal, no que por exemplo se lles pide 6 meses de antigüidade no padrón aos estranxeiros que queiran obter a tarxeta do SERGAS, semella ser a confirmación de que determinadas prácticas que estabamos a padecer teñen unha orientación. Falamos dos atrancos administrativos e atrasos que levan sufrindo moitas persoas que solicitan a tarxeta sanitaria sen recursos, da falta de información e transparencia nas medidas que se adoptan...

A xente de Alambique dentro da campaña “Cansadas de ser invisibles” denuncia os atrasos que están a sufrir as persoas que solicitan axudas sociais. Nunha das accións de rúa leron un texto que explica moi ben situación que por desgraza coñecemos á hora de solicitar a RISGA.

Primer mes:

Acabo de terminar el subsidio de desempleo. Me han comentado que puedo pedir el Salario Social. Después de más de quince requisitos y de un montón de pegas administrativas, he tenido que volver cuatro veces, he conseguido meter los papeles en mi trabajadora social. Todo porque decían que en la casa donde vivo figuran varias personas empadronadas y querían que demostrase que no es así. Ahora me dicen que tengo que esperar.

Dicen que esto del Salario Social es una ley y que en la misma pone tres meses de espera. Empiezo a pensar cómo me voy a organizar y qué gastos puedo dejar de hacer. Voy cada mañana al INEM a ver si hay alguna oferta de empleo.

As compañeiras de G.A.S. inician o curso 2011/12 estreando unha nova publicación que leva por título Fractura. Así contan as súas intencións con esta nova proposta:

A “crise” actual (ao igual que aconteceu nas pasadas) é a gran escusa para afondar nas condicións de explotación nas que vivimos.

Rematamos o curso 2010/2011 coa imposición duns recortes en dereitos sociais e laborais que nos fixo retroceder lustros nas nosas condicións de vida.

Pero a maquinaria de “axuste” está moi lonxe de deterse. Polo tanto, consideramos imprescindible facer balance da situación na que nos atopamos, analizar o futuro que se nos pretende construír e tomar posición ao respecto.

As compañeiras de Alambique lanzan unha campaña para o último trimestre do ano que leva por título: CANSADAS DE SER INVISIBLES.

Así explican o seu malestar:

Declaramos que estamos cansadas, aquí y ahora decimos que estamos cansadas de ser números en las estadísticas de las instituciones, de ser más 130.000 personas por debajo del umbral de la pobreza, de ser más de 80.000 desempleadas, de 8164 unidades de convivencia que perciben alguna cantidad por el Salario social básico.

Cansadas de no tener acceso a las ayudas que dicen de carácter social, de la carrera de obstáculos para poder acceder a las ayudas de emergencia o a un dinero para poder pagar la luz y el agua en un momento extraordinario de nuestras vidas.

A ODS-Coia xunto a xente do GAS (Grupo de Axitación Social) lanzamos unha campaña que leva por título: "Na defensa dos nosos dereitos, na defensa das nosas vidas":

Malia que os gobernos quérennos convencer repetindo deseguido que a situación económica non se está a traducir en recortes nos servizos públicos nin na coberturas sociais, a realidade que vivimos a maioría de nós deixa exemplos diarios desta perda de dereitos básicos a favor dunha minoría enriquecida que continúa sumando beneficios e mantendo os seus privilexios. Dentro da lóxica dos mercados, semella que poñer en perigo esta xenerosa marxe de beneficios sería moito máis desastroso que calquera tipo de recorte social.