Comunidade Base Coia

Punto de información no proceso de regularización extraordinaria! Todos os luns de 17h a 20h nos locais do complexo da parroquia do Cristo da Vitoria. Coa colaboración de SOSRAcismo Galicia. Para que a burocracia non sexa, unha vez máis, unha barreira insuperable!

O pasado venres 10 de abril tivemos a inmensa sorte de reencontrarnos cunha antiga amiga da nosa comunidade, a xornalista e escritora nicaragüense María López Vigil, que compartiu connosco unha charla titulada “Soñar o mundo, mudar a realidade”, un agasallo de alento e esperanza nestes tempos difíciles para as persoas e comunidades que cremos nese outro mundo posible e necesario.

María falounos, coa claridade e coa actitude crítica que a caracteriza, da necesidade de cuestionar e repensar ao Xesús e ao Deus en que cremos, e de deixar atrás ideas e dogmas preestablecidos que contradicen o sentido común e os verdadeiros valores cristiáns, e que son negativos e mesmo perigosos para nós e a nosa sociedade.

Coas súas palabras María puxo en valor a importancia de Un tal Jesús e Otro Dios es posible, obras das que é coautora xunto ao seu irmán, Ignacio López Vigil, nese camiño necesario de repensar dende a capacidade crítica a nosa fe e o noso compromiso como crentes.

En definitiva, como hai 21 anos, foi un pracer e toda unha oportunidade de aprendizaxe e crecemento persoal e comunitario escoitar a María e compartir con ela unha xornada chea de cariño e de reflexións enriquecedoras sobre o verdadeiro sentido da nosa fe e do noso seguimento dun tal Xesús de Nazaret.

As súas principais obras seguen dispoñibles para nós a través da internet. Non deixedes de escoitalas, para soñar o mundo e mudar a realidade:

SERIE UN TAL JESÚS SERIE OTRO DIOS ES POSIBLE SERIE SAN PABLO Y MARÍA MAGDALENA… ¡FRENTE A FRENTE!

O pasado xoves, 9 de abril, ás 20:00, a Rede Social Galicia Sur convocábanos a un novo Círculo de Silencio. Desta vez, o tema era case obrigado pola situación que estamos a vivir, de conflitos, guerras, violencia, agresións constantes… Por iso estabamos chamados a denunciar estas violencias múltiples e a reivindicar a Paz como forma de estar no mundo, tanto dos individuos como dos pobos e estados, como forma de construír un mundo distinto, máis xusto e solidario.

Un nutrido grupo de persoas reunímonos durante media hora en círculo buscando unha comuñón verdadeira, dende o Silencio, en torno á Paz e a Non-Violencia. E non foron poucas as persoas anónimas que se paraban e mesmo quedaban uns minutos a compartir con nós ese rato de silencio, apoiando así, con ese pequeno xesto, a nosa reivindicación.

Ofrecemos a continuación o texto do manifesto que se leu ao final do acto e unhas imaxes do mesmo.

Círculo de Silencio 9 abril 2026_1Descarga

A semana pasada aprobábase no Congreso dos Deputados a Lei de Multirreincidencia, que supón o incremento das penas para quen comete pequenos hurtos de forma continuada. O titular dun xornal nacional era moi expresivo: «El Congreso aprueba la ley de multirreincidencia con penas de hasta tres años por robos de móviles». Tratábase dunha iniciativa de Junts que contou co respaldo de PP, PSOE, Vox, PNV e UPN. En contra votaron Sumar, EH Bildu, Podemos e BNG, mentres ERC se abstivo.

Neste asunto as dióceses galegas, a través da Pastoral Penitenciaria de Galicia, teñen sido moi contundentes para denunciar o que consideran unha agresión ás persoas en situación máis vulnerable, que en ocasións teñen que sobrevivir a base destes pequenos hurtos porque carecen de recursos económicos. O responsable en Vigo da Pastoral Penitenciaria Galega, Juan Antonio Terrón, fraile dominico e o párroco da nosa parroquia, sinalou nun xornal local que estaban en completo desacordo coa aprobación porque «desprotexe aos máis desfavorecidos». A experiencia das pastorais penitenciaras amosa «que moitas destas situacións non responden a unha delicuencia organizada, senón a contextos de pobreza, exclusión, adiccións ou falla de oportunidades». O prioritario debería ser reforzar as políticas de prevención e en todo caso pensar en alternativas á entrada no cárcere.

A denuncia das dióceses galegas, a través das delegacións da Pastoral Penitenciaria, recibiu posteriormente o respaldo da Conferencia Episcopal.

Máis información nestes enlaces:

• https://www.farodevigo.es/gran-vigo/2026/02/23/diocesis-vigo-rechaza-ley-multirreincidencia-127171867.html
• https://www.publico.es/politica/tribunales/congreso-aprueba-ley-multirreincidencia-penas-tres-anos-robo-moviles.html
• https://www.eldiario.es/politica/psoe-une-pp-vox-junts-pnv-aprobar-definitivamente-endurezca-castigo-hurtos-reincidentes_1_13099588.html
• https://www.vidanuevadigital.com/2026/02/19/las-diocesis-gallegas-alertan-de-que-la-nueva-ley-de-multirreincidencia-criminaliza-la-pobreza/
• https://www.vidanuevadigital.com/2026/03/02/enmienda-eclesial-a-la-ley-de-multirreincidencia/
• https://mondonedoferrol.org/nota-da-pastoral-penitenciaria-de-galicia-sobre-a-proposicion-de-lei-organica-en-materia-de-multirreincidencia/

A continuación ofrecemos o texto da nota publicada dende a Pastoral Penitenciaria de Galicia. Recomendamos encarecidamente a súa lectura, que nos fala das actitudes que debemos adoptar como cristiáns/cristiás ante a realidade da cárcere e a situación de moitas persoas empobrecidas e vulnerables que acaban sendo vítimas da falta de alternativas. O texto é moi acaído nestes días de Semana Santa, que na nosa parroquia vén enmarcada polo lema «Soñar o mundo, mudar a realidade»:

Nota-de-la-Pastoral-Penitenciaria-de-Galicia-sobre-la-ley-de-multirreincidenciaDescarga

DOMINGO V DE CORESMA (22 de marzo)

¿Comparto o don da vida?

Nos primeiros domingos deste tempo de Coresma cuestionámonos que daba valor á nosa vida e onde poñíamos a nosa felicidade; despois nos preguntamos como atopar as fontes onde saciar a nosa sede e con que ollos debíamos mirar a realidade. Quédanos unha pregunta, que dalgunha maneira serve para dar resposta a todas as demais: ¿Cremos na palabra, na vida de Xesús de Nazaret? ¿Escoitamos a súa chamada? ¿Compartimos o don da vida?

Naquel tempo, as irmás de Lázaro mandaron a dicirlle a Xesús:

– Señor, mira, o que amas está enfermo.

Ó oílo, dixo Xesús:

– Esta enfermidade non é para a morte, senón para a gloria de Deus, a fin de que por ela se glorifique o Fillo de Deus.

Xesús queríalles moito a Marta, á irmá dela, e mais a Lázaro. Anque oíu que este estaba enfermo, deixouse estar aínda por dous días no sitio onde se atopaba. Despois disto, díxolles ós discípulos:

– ¡Vaiamos outra vez a Xudea!

Cando chegou Xesús, atopouse con que Lázaro xa levaba catro días no sepulcro. Cando oíu Marta que Xesús estaba chegando, saíulle ó encontro. María, en cambio, quedou na casa.

Díxolle entón Marta a Xesús:

– Señor, se ti estiveses aquí non morrería meu irmán; pero eu sei que, aínda agora, Deus che concederá calquera cousa que lle pidas.

Xesús díxolle:

– Teu irmán resucitará.

Marta respondeulle:

– Ben sei que resucitará na resurrección, no día derradeiro.

Díxolle Xesús:

– Eu son a resurrección e a vida. Quen cre en min, anque morra, vivirá; e todo o que vive e cre en min, non morrerá endexamais. ¿Cres ti isto?

Ela respondeu:

– Si, Señor: eu creo que ti e-lo Cristo, o Fillo de Deus, que había de vir ó mundo.

Xn 3-7. 17. 20-27. 33b-45

DOMINGO IV DE CORESMA (15 de marzo)

¿Con que ollos miro a realidade?

A mirada do mero espectador, pasiva, allea, insensible, é cada vez máis habitual no noso mundo. Por iso, neste tempo de Coresma, temos que renovar os nosos compromisos. ¿Estamos cegos ante as inxustizas, ante a dor, ante o sufrimento? ¿Ou procuramos a luz da mirada amorosa, comprometida, solidaria de Xesús de Nazaret?

Xn 1. 6-9. 13-17. 34-38

Entón preguntáronlle outra vez ó cego:

– ¿A ti que che parece ese home que lles deu a vista ós teus ollos?

El contestou:

– Que é un profeta.

Respondéronlle eles:

– Ti naciches todo metido en pecados ¿e vasnos ensinar a nós?

E botárono fóra.

Oíu Xesús que o botaran fóra, buscouno e preguntoulle:

– ¿Cres ti no Fillo do Home?

El respondeulle:

– ¿E quen é, Señor, para que crea nel?

Díxolle Xesús:

– Éche o mesmo que estás vendo e que está a falar contigo.

El dixo:

– Creo, Señor.

E prostrouse diante del.

• Xn 1. 6-9. 13-17. 34-38

DOMINGO III DE CORESMA (8 de marzo)

¿A que fontes acudo para saciar a miña sede?

Nos domingos anteriores preguntámonos que daba valor á nosa vida e onde poñíamos a nosa felicidade. As preguntas seguen estando sempre aí… agardando a nosa resposta. Porque a vida non é unha liña recta, e tralos espazos de silencio interior e de felicidade persoal cómpre saír cara fóra, baixar do monte e buscar fontes onde refrescar a vida de todas e todos. ¿Onde atoparemos esas fontes?

Nun día como o de hoxe, cabe preguntarse tamén: ¿Non son as mulleres, portadoras dende sempre dos traballos dos coidados, quen amosan o camiño? ¿Non foron as mulleres quen reivindicaron outro mundo posible ao berro de: “Queremos o pan, pero precisamos as rosas”?

Naquel tempo, chegou Xesús a unha cidade da Samaría chamada Sicar, preto do terreo que lle deixara Xacob a seu fillo Xosé. Estaba alí o pozo de Xacob. E Xesús, canso do camiño, sentou onda o pozo. Era preto das doce da mañá. Chegou unha muller da Samaría sacar auga. E Xesús díxolle:

– Dáme de beber.

(Os seus discípulos foran á vila, mercar comida).

Preguntoulle entón a muller samaritana:

– ¿Como é que ti, sendo xudeu, me pides a min, muller samaritana, que che dea de beber?

(Porque os xudeus non se levan cos samaritanos).

Respondeulle Xesús:

– Se coñecése-lo don de Deus e quen che di «dáme de beber», ti mesma lle pedirías a el e el daríache auga viva.

Replicoulle a muller:

– Señor, se ti nin sequera tes caldeiro e o pozo é fondo, ¿de onde pensas quitar esa auga viva? ¿Seica es ti máis có noso pai Xacob, quen nos deu este pozo, do que beberon el, seus fillos e mailo seu gando?

Xesús contestoulle:

– Todo o que bebe desta auga terá sede outra vez; pero o que beba da auga que eu lle darei, nunca máis terá sede: a auga que eu lle darei, converterase dentro del nunha fonte que saltará ata a vida eterna.

A muller suplicou:

– Señor, dáme, logo, desa auga para non ter sede nin ter que vir aquí por ela. Vexo, Señor, que ti es profeta.

Xn 4, 5-15. 19b-26. 39a. 40-42

Hoxe 1 de marzo ás 12:00 horas xuntámonos un ano máis no adro da Parroquia Cristo da Victoria convocadas pola Revolta de Mulleres na Igrexa para seguir loitando pola igualdade e a dignidade das mulleres na Igrexa, unidas baixo o mesmo clamor de sempre: “Ata que a Igualdade sexa costume”.

Como noutros 34 territorios, denunciamos a profunda discriminación e a invisibilización sistemática das mulleres no seo da Igrexa, desta vez baixo a lema “Este é o meu corpo”.

No acto fixemos presentes a todas as mulleres que sofren no mundo e na Igrexa; cantamos o “Verdegaio” e máis a “Rumboia”; conseguimos abrazar os arquetipos da Virxe María e de Eva para sentir que somos todas fillas de Deus; compartimos o pan; e lembramos unha vez máis que vimos de lonxe e que somos moitas as que alzamos a voz para dicir abonda xa e esixir unha Igrexa nova que hoxe deu connosco un novo paso adiante.

ManifestoDescarga

DOMINGO II DE CORESMA (1 de marzo)

¿Onde poño a miña felicidade?

A pregunta que cómpre facerse agora é decisiva: ¿Procuro a miña felicidade ou a felicidade das demais persoas? ¿Prefiro quedarme feliz na miña montaña ou baixarei a compartir e a reivindicar a felicidade de todas? Máis aínda, ¿non será acaso esa -expoñerse, abaixarse, abrirse aos demais- a mellor maneira, talvez a única, de atopar o reino de Deus nesta Terra, a felicidade duradeira á que aspiramos?

Naquel tempo, levou Xesús consigo a Pedro, a Santiago e a Xoán seu irmán, e subiu con eles sós a un monte alto.

Alí transfigurouse diante deles; o seu rostro resplandecía coma o sol; e os seus vestidos viraron brancos coma a luz.

Nisto aparecéuselles Moisés e tamén Elías, que estaban falando con el.

Pedro colleu a palabra e díxolle a Xesús:

– ¡Señor, que bo sería ficarmos aquí! ¿Queres que faga aquí tres tendas, unha para ti, outra para Moisés e outra para Elías?

Aínda el estaba falando, cando apareceu unha nube luminosa que os cubriu; e oíuse unha voz que dende a nube dicía:

– Este é o meu Fillo benquerido, o que me comprace; escoitádeo.

Ó escoitaren isto, os discípulos caeron debruzados, cheos de temor. Xesús, achegándose, tocounos e díxolles:

– ¡Erguédevos, non teñades medo!

Mt 17, 1-9

No marco das celebracións do 8M, Día Internacional da Muller, e das súas reivindicacións feministas, as 35 Revoltas de Mulleres na Igrexa – Alcem a Veu do Estado español, volven reclamar a igualdade que a Igrexa lles nega sistematicamente.

O vindeiro domingo 1 de marzo ás 12:00 horas, a Revolta de Mulleres na Igrexa de Vigo, concentrarase fronte á parroquia do Cristo da Victoria, este ano baixo o lema “Este é o meu corpo”. O movemento reafirma así a súa reivindicación pola igualdade nunha Igrexa que as discrimina pola súa condición de muller e que está a quedar á marxe das conquistas sociais en equidade e corresponsabilidade.

As reivindicacións feministas da Revolta de Mulleres na Igrexa terán lugar nos 35 territorios onde xa están presentes as diversas Revoltas: Alacant, Almería, Asturias, Badaxoz, Barcelona-Alcem a Veu, Bilbo-Gure Hitza, Burgos, Cádiz, Cantabria, Ciutadella-Alcem a Veu, Córdoba e Cabra, Donostia-San Sebastián-Emakunmen Aldarria, Huelva, Huesca, Xaén, As Palmas de Gran Canaria, León, Logroño, Lugo, Madrid, Málaga, Murcia, Pamplona-Iruña, Salamanca, Santiago de Compostela- Mulleres Cristiás Galegas-Exeria, Sevilla, Tenerife, Teruel, Valencia-Alcem a Veu, Valladolid, Vigo, Vitoria-Gasteiz e Zaragoza.

Desde eses 35 territorios, a Revolta de Mujeres na Igrexa álzase un ano máis para gritar e reivindicar cunha soa voz, a profunda discriminación e a invisibilización sistemática que as mulleres sofren nas súas múltiples formas no seo da Igrexa. “Un berro que afianza o que foi o noso lema desde os inicios: Ata que a igualdade se faga costume na Igrexa!”, claman as mulleres da Revolta.

Este 1 de marzo, a Revolta convoca ás mulleres e aos homes cómplices –que fan tamén súa a loita “por xustiza e dignidade”–, ao acto pola igualdade que se celebrará ante a Parroquia do Cristo da Victoria. Nesta ocasión, as mulleres da Revolta na Igrexa de Madrid, baixo a lema “ESTE É O MEU CORPO”, sumarán un novo significado da frase para denunciar o control de la Iglesia sobre os seus corpos e reclamar a súa dignidade.

“Xa abonda de abusos de poder contra os corpos e as vidas das mulleres”, clama este movemento profundamente crente e radicalmente crítico coa xerarquía eclesial. A liberación desa asfixia vén da man de Jesús. “Hoxe Xesús achégase a nós, ás periferias, ás ‘imperceptibles’, ás insignificantes, ás destinadas a existir nas marxes”, explican as mulleres da Revolta, que queren facer xustiza a todas as mulleres do mundo.

Por sexto ano consecutivo, a Revolta de Mujeres na Iglesia denuncia como, “aínda sendo o corazón e as mans de la Iglesia, négaselles a palabra, a voz e o voto, a toma de decisións e o liderado como se pon de manifesto, unha vez máis, en cada Sínodo”, sinalan as organizadoras. E segundo aseguran, continuarán coa súa loita ATA QUE A IGUALDADE SE FAGA COSTUME!

¿Que é o que dá valor á miña vida?

Non chegamos ao mundo para darlle as costas, para deixalo de lado, para afastarnos dos seus problemas e esixencias, pero ás veces cómpre atopar espazos para que a terra repouse e colla folgos antes da nova semente. Nun mundo cada vez máis acelerado, máis saturado de ruídos, imaxes, datos e palabras, a Coresma é tempo propicio para a interioridade, para retirarnos ao “deserto” e afondar na procura de respostas ás preguntas esenciais: ¿Quen son? ¿Que busco? ¿Que é o que dá valor á miña vida?

Naquel tempo, o Espírito conduciu a Xesús ó deserto, para que Satán o tentase.

Despois de xaxuar corenta días e corenta noites, acabou por ter fame. O tentador, achegándose a el, díxolle:

– Se es Fillo de Deus, manda que estas pedras se convertan en pan.

Pero el respondeu:

– Está escrito: Non soamente de pan vive o home, senón de toda palabra saída da boca de Deus.

Mt 4, 1-11

Como cada ano, hai que manter as tradicións, en particular as festeiras, nestes tempos nos que parece que nos arrodean as malas novas. Por iso, voltamos a celebrar a Festa do Entroido grazas a colaboración do Movemento Cidadán «O Noso Barrio», a Asociación de Mulleres «Dorna» e o Centro Cultural «Rueiro», que nos convidan a achegarnos ao salón de actos da parroquia a tarde do vindeiro Martes, 17 de febreiro, para pasar un bo rato coa animación e presentación das amigas de «Tatarina».

Xa sabedes que a alegría é o primeiro que hai que defender e cultivar, sobre todo se é dende o barrio e a comunidade… así que non o perdades!