Comunidade Base Coia

Dios ha venido a casa, desdiciéndose de su gloria.
Ha pedido permiso
al vientre de una niña sacudido por un decreto del César,
y se ha hecho uno de nosotros:
un palestino de tantos en su calle sin número,
semiartesano de toscos quehaceres,
que ve pasar los romanos y los vencejos,
que muere, después, de mala muerte matada,
fuera de la Ciudad.

Ya sé
que hace mucho
que lo sabéis,
que os lo dicen,
que los sabéis fríamente
porque os lo han dicho con palabras frías…

Yo quiero que los sepáis
de golpe,
hoy, quizás
por primera vez,
absortos, desconcertados, libres de todo mito,
libres de tantas mezquinas libertades.

Quiero que os lo diga el Espíritu
¡como un hachazo en tronco vivo!
Quiero lo Lo sintáis como una oleada de sangre en el corazón de la rutina,
en medio de esta carrera de ruedas entrechocadas.

Quiero que tropecéis con Él como se tropieza con la puerta de Casa,
retornados de la guerra, bajo la mirada y el beso impaciente del Padre.

Quiero que Lo gritéis
como un alarido de victoria por la guerra perdida,
o como el alumbramiento sangrante de la esperanza
en el lecho de vuestro tedio, noche adentro, apagada toda ciencia.

Quiero que lo encontréis, en un total abrazo,
Compañero, Amor, Respuesta.

Podréis dudar de que haya venido a casa,
si esperáis que os muestre la patente de los prodigios,
si queréis que os sancione la desidia de la vida.
Pero no podéis negar que se llama Jesús, con patente de pobre.
Y no podéis negarme que Lo estáis esperando
con la loca carencia de vuestra vida repudiada
como se espera el aliento para salir de la asfixia
cuando ya la muerte se enroscaba al cuello,
como una serpiente de preguntas.

Se llama Jesús.

Se llama como nos llamaríamos
si fuéramos, de verdad, nosotros.

Pedro Casaldáliga

—

Fonte: http://blogs.periodistadigital.com/religiondigital.php/2013/05/19/p334568#more334568

O Sábado 18 de Maio a comunidade celebrou a primeira comuñon de dous grupos mais de nenos e nenas que estiveron preparándose durante dous cursos para esta nova etapa de iniciación cristiana que comeza ca celebracion da cea de Xesús.

Vintetres nenos e nenas cos seus catequistas, as suas familias e amigos, e a comunidade, animados polo seu grupo musical pàrticipamos nesta celebración. Os catequistas animaron ás familias a continuar na formación cristiana dos seus fillos axudados pola parroquia que ofrece campamentos e grupos de formación para despois da comuñon.

O sábado 25 de maio no centro social do Castiñeiriño en Santiago de Compostela celebrase o II Foro Galego da Débeda a cargo da Plataforma pola Auditoria cidadá da débeda da Galiza baixo o lema Non debemos! Non pagamos!

A programación do encontro é o seguinte:

10h30 a 14h00

Presentación: A xénese da Débeda, a cargo de Marta Rodríguez

Como nos afecta a débeda?, a cargo de Carlos Taibo

Debate

Que queremos facer? Presentación da PACD

Preguntas

17h00 a 21h00

Mesa redonda con diferentes colectivos

Debate

Conclusións do Foro

“Con tritura despedimos a Luisa.

No día de hoxe foisenos unha compañeira de camiño. Dende posicionamentos vitais distintos, sempre atopamos en Luisa unha amiga da nosa comunidade.

Encontrámonos en moitas ocasións con ela, unidos na defensa dos dereitos e a dignidade dos máis excluidos: os enfermos da sida, as mulleres…

Como crentes, estamos na seguridade de que o Deus de Vida, ese pai agarimoso, xa te conta na súa amorosa presenza.

Descansa en paz.

PD: achegamos o enlace coas palabras de despedida dos seus compañeirxs de partido: http://euvigo.org/2013/05/18/esquerda-unida-lamenta-o-falecemento-da-nosa-companeira-maria-luisa-fernandez-activista-social-e-candidata-a-alcaldia-de-vigo-por-eu-en-2007/

A Oficina de Dereitos Sociais-Coia, a Parroquia Cristo da Victoria e GAS (Grupo de Axitación Social) organizamos hoxe 16 de maio un acto de rúa ás portas do Hipermercado Alcampo en Coia co obxectivo de denunciar o crecente empobrecemento que sufrimos inxustamente unha gran parte da cidadanía e esixir ás institucións públicas, neste caso Concello e Xunta, que cumpran coa súa obriga de garantir o dereito de todas as persoas a unha vida digna.

O acto se desenvolveu entre as 10:00 e as 13:00 horas cunha mesa informativa sobre a campaña “Vivir con dignidade é un dereito”, coa que pretendemos denunciar a dramática realidade que están a padecer moitas familias no noso barrio e en toda a cidade a través da presentación masiva dun escrito exercendo o dereito de petición perante a Xunta e o Concello; escrito onde o asinante expón as súas circunstancias económicas e sociais e solicita unha Renda Básica que permita satisfacer con dignidade as súas necesidades básicas.

Durante toda a mañá decenas de persoas se achegaron a interesarse pola iniciativa e a asinar estas follas de denuncia social.

No mes de maio todas as etapas da catequese da nosa comunidade rematan, e logo das vacacións escolares teremos outra oportunindade de vernos en Vilán. Este ano facemos tres quendas, acortando o tempo que os nenos e nenas de 3º de primaria pasan en Vilán ofrecendo para eles un campamento de catro días. Os dous campamentos seguintes seguen a ser dunha semana.

As datas dos campamentos serán as seguintes:

- Primeira quenda: 3º de primaria irán do 28 de xuño ao 1 de xullo.

- Segunda quenda: 2º, 3º e 4º da ESO e 1º Bacharelato do 1 ao 8 de xullo.

- Terceira quenda: 4º, 5º, 6º de primaria e 1º ESO irán do 8 de xullo ao 15 de xullo.

O prazo de inscrición para a 1ª quenda remata o 7 de xuño e o prezo deste primer campamento é de 30€. E o prazo de inscrición para 2ª e 3ªquenda remata o 14 de xuño e o prezo dos campamentos é de 65 €.

O venres 7 de xuño, ás 8.30 da tarde faremos unha reunión de presentación e información dos campamentos. Asiste a ela se estás pensando enviar aos teus fillos. Mesmo se xa teñen ido te esperamos para que poidas aportar aos demais a túa experiencia.

Coma todos anos lembramos:

- Ninguén que queira participar debe deixar de facelo por causas económicas. Esta comunidade atende calquera situación persoal. Soamente hai que dicilo.

- A saída dos autobuses é para todos ás 4.30 da tarde, e o regreso ao redor das 7.00 da tarde.

Podedes descargar o folleto do campamento neste enlace: http://www.comunidadebasecoia.org/wp-content/uploads/downloads/2013/05/follcamp13.pdf

Marçal Sarrats presenta un libro sobre Enrique de Castro, cura da parroquia de Entrevías de Madrid, no que achéganos a outra igrexa. Así o presentan:

La parroquia de San Carlos Borromeo en Entrevías ha librado innumerables batallas a favor de los marginados: drogadictos, insumisos, okupas, gitanos, presos y sus familiares, desahuciados, inmigrantes… Al frente de esta iglesia de Vallecas, el cura Enrique de Castro lleva cuatro décadas combatiendo las injusticias y enfrentándose a quien haga falta, incluso a la jerarquía eclesiástica. De hecho, en 2007 su desencuentro con el Arzobispado de Madrid, que dio la vuelta al mundo, situó la parroquia de San Carlos al borde del cierre. A partir de Enrique de Castro y de su gente más cercana, Marçal Sarrats nos muestra otra iglesia, la iglesia de los que no se callan, comprometida y solidaria, de fe profunda, que de manera evangélica antepone el ser humano a la ley e incluso a la religión. La demostración palpable de que la fe verdadera exige compromiso y lucha.

Setenta e dous nenos e nenas participarán neste acontecemento ao longo dos sábados 11, 18 e 25 de Maio. Estes nenos e nenas levan preparándose dous anos a través dunha sesión de catequese semanal. Na que contaron con 22 catequistas que estiveron encargados de levar adiante esta tarefa.

Ao final do curso pais, nais, nenos e catequistas reuníronse nunha xornada de convivencia na casa de Vilán (Fornelos) coa que os  nenos e nenas foron convidados ao campamento de catro días (entre o 28 de xuño e o 3 de xullo).

A Comunidade ofrece a oportunidade de continuar a formación cristiá deste grupo a través da catequese de postcomuñón. Destacamos tamén que os pais e nais tamén tiveron os seus momentos de formación ao longo do ano (xuntanzas de familia) aos que seguiron as correspondentes celebracións dominicais (eucaristías de familia).

A Oficina de Dereitos Sociais-Coia, a Parroquia Cristo da Victoria e GAS (Grupo de Axitación Social) queremos convidarvos ao acto de rúa que organizamos o vindeiro xoves 16 de maio ás portas do Hipermercado Alcampo en Coia, co obxectivo de denunciar o crecente empobrecemento que sufrimos inxustamente unha gran parte da cidadanía e esixir ás institucións públicas, neste caso Concello e Xunta, que cumpran coa súa obriga de garantir o dereito de todas as persoas a unha vida digna.

Non podemos calar ante unha realidade terrible que cada vez é máis común: mentres moitas familias nos vemos na obriga de afrontar o día a día cuns mínimos ingresos ou mesmo sen eles, resultando imposible facer fronte ao pago de bens tan básicos como os alimentos, o aluguer, os recibos de auga e luz…, continuamos a recibir en demasiadas ocasións unha resposta negativa cando nos achegamos aos servizos sociais en busca dunha solución, cando menos parcial, aos nosos graves problemas. “Non hai cartos”, escoitamos con frecuencia. Pero mentres, hai cartos a esgalla para proxectos que nada teñen que ver cos dereitos fundamentais da cidadanía; e mentres, por exemplo, continúa sen ser executado o plan de axudas sociais para familias con escasos ou nulos recursos, aprobado o pasado xaneiro por un importe de 3,2 millóns…

O acto se desenvolverá entre as 10:00 e as 13:00 horas cunha mesa informativa sobre a campaña “Vivir con dignidade é un dereito”, coa que pretendemos denunciar a dramática realidade que están a padecer moitas familias no noso barrio e en toda a cidade a través da presentación masiva dun escrito exercendo o dereito de petición perante a Xunta e o Concello; escrito onde o asinante expón as súas circunstancias económicas e sociais e solicita unha Renda Básica que permita satisfacer con dignidade as súas necesidades básicas.

O pasado domingo os grupos de preadolescentes e adolescentes da nosa comunidade contaron cunha visita moi especial. David Reboredo acompañado polo seu pais e por dous dos seus irmáns acudiu ao convite que lle fixemos dende os grupos de educación na fe dos domingos.

Foi unha mañá moi especial e os que tivemos a sorte de vivila a disfrutamos por moitas razóns: a claridade coa que David nos presentou as súas vivencias, pola atención coa que os rapaces e rapazas seguiron o seu relato, polo cariño e apoio que lle transmitía a súa familia a David…

David contou como viviu a loita polo seu indulto, os problemas da vida na cadea, o sufrimento que lle provocou a el e aos cercanos o seu contacto co mundo das drogas… Este relato foi completado polas palabras da súa familia, e tamén polas intervencións dalgún rapaz.

Para rematar a mañá tomamos un pequeno aperitivo.

Achegamos a entrada deste blog, na que atopamos unha reportaxe sobre o cura do barrio de Buenos Aires en Salamanca: Emiliano Tapia:

Emiliano Tapia, antiguo y nuevo amigo, cura del barrio de Buenos Aires en Salamanca (y de algunos pueblos de la margen izquierda del Tormes, es un hombre clave en la lucha contra la discriminación y en búsqueda de solidaridad social en Salamanca (España) y en su entorno, incluida la Cárcel de Topas. Publica regularmente una columna en La Tribuna de Salamanca (www.tribunasalamanca.com/blogs/entre-barrios-y-exclusion)

Le conozco desde antigua y tengo el honor de ser su amigo. Todavía hace ocho días hemos estado mano a mano, hablando de la Palabra de Dios, que es palabra de vida y transformación para pobres y excluidos en uno de sus pueblos, en la zona de la Liébana, junto al Tormes, Salamanca. Pero es el también el cura del barrio pobre de Salamanca (Buenos Aires), cura de la cárcel, cura para todos los programas de presencia y transformación social en Salamanca y en su entorno.

Hoy ha sacado El Mundo (periódico nacional de gran tirada) un reportaje sobre su su figura. No aparece on line, pero eso ofrezco a mis lectores una versión abierta de la entrevista, firmada por Pedro Simón. Lean los que puedan el periódico. Vean otros mi reproducción, al pie de la letra.

Salamanca tiene Universidad Civil y Eclesiástica, tienes piedras de larga historia… Pero tiene también un historial fuerte de pobreza y marginación. Entre los pobres de los pobres, con otro “cura” ejemplar llamado Antonio Romo, trabajo Emiliano Tapia. Quizá las dos referencias más significativas actualmente de la vida en Salamanca, por encima de políticos, ganadores y catedráticos.

Buen día a todos, y buenos días a ti, Emiliano. Gracias por lo que haces y eres.

—

Fonte: blogs.periodistadigital.com/xpikaza.php/2013/03/17/e-tapia-el-otro-papa-de-buenos-aires

O Programa Grupo de Autoaxuda IMÁN CEDRO e a Comunidade Parroquial Cristo da Victoria de Coia convocamos para o vindeiro xoves 23 de maio ás 20h00 nas escalinatas do Museo Marco de Vigo, unha concentración en demanda de:

POLA CREACIÓN DUN PARQUE DE VIVENDAS SOCIAIS NA CIDADE DE VIGO EN RÉXIMEN DE ALUGUER PARA PERSOAS SEN FOGAR, EMPOBRECIDAS OU EN PERIGO DE EXCLUSIÓN SOCIAL, CON CRITERIOS DE DISCRIMINACIÓN POSITIVA A FAVOR DE COLECTIVOS ESPECIALMENTE EMPOBRECIDOS E ENFERMOS.

No entorno das patoloxías adictivas convertiuse nun problema crónico, para un importante número de persoas, o feito de non poder cubrir as suas necesidades básicas e, de maneira especial, o acceder a viviendas en réximen de aluger adaptadas a uns custos proporcionais coas RISGAS, PNCs, RAI ou mesmo, ingresos cero.

Consideramos que na cidade de Vigo debería ofertarse alomenos 200 vivendas en réximen de aluger para urxencias sociais promocionadas polo Ministerio de Fomento, Xunta de Galicia e Concello de Vigo.

Para evitar a formación de guetos e as estigmatizacións, estas vivendas deberían repartirse por distintos puntos da cidade.

Achegamos a programación de Dorna, Rueiro e o Movemento cidadán para festexar o Día das Letras Galegas 2013 que este ano está dedicado a Roberto Vidal Bolaño:

- TEATRO: “Visión dun cego” (Grupo Atlántida de Matamá) 11 de Maio ás 8,30 da tarde no Salón de Actos do Complexo Parroquial Cristo da Victoria de Coia.

- CONCERTO CORAL: Coral Polifónica Santa Clara de Lavadores. Domingo 12 de Abril ás 7,30 da tarde na Igexa do Cristo da Victoria de Coia.

- CHARLA: “Vida e obra de Roberto Vidal Bolaño”. Martes 14 de Maio ás 8 da tarde no salón de Actos da Parroquia do Cristo da Victoria de Coia.

- NOITE DAS LETRAS GALEGAS: Musica, poesía, contos…Xoves 16 de Maio ás 10 da Noite no Salón de Actos da Parroquia do Cristo da Victoria de Coia

- VIDA E OBRA DE ROBERTO VIDAL BOLAÑO

A Oficina de Dereitos Sociais-Coia, a Parroquia Cristo da Victoria e GAS (Grupo de Axitación Social) organizamos hoxe 6 de maio un acto de rúa ás portas das dependencias dos servizos sociais municipais en Coia (rúa Quintela, 31, á altura da Avenida Castelao, 25), co obxectivo de denunciar o crecente empobrecemento que sufrimos inxustamente unha gran parte da cidadanía e esixir ás institucións públicas, neste caso Concello e Xunta, que cumpran coa súa obriga de garantir o dereito de todas as persoas a unha vida digna.

O acto se desenvolveu entre as 10:00 e as 13:00 horas cunha mesa informativa sobre a campaña “Vivir con dignidade é un dereito”, coa que pretendemos denunciar a dramática realidade que están a padecer moitas familias no noso barrio e en toda a cidade a través da presentación masiva dun escrito exercendo o dereito de petición perante a Xunta e o Concello; escrito onde o asinante expón as súas circunstancias económicas e sociais e solicita unha Renda Básica que permita satisfacer con dignidade as súas necesidades básicas.

Durante toda a mañá decenas de persoas se achegaron a interesarse pola iniciativa e a asinar estas follas de denuncia social.

Imaxes do acto: http://www.flickr.com/photos/axluar/sets/72157633424673869/

O grupo local de Fiare, do que a nosa comunidade forma parte acitvamente, convídanos a asistir a unha proxección, coloquio, charla sobre o proxecto de banca ética de Fiare.

Baixo o título: “Outra banca é posible. Fiare a banca ética en mans da cidadanía” o xoves 23 de maio dende as 19h30 nos locais da Asociación de Veciños Val do Fragoso teremos a oportunidade coñecer máis deste proxecto, así como o estado do seu proceso de implantación.

O teólogo Jose Antonio Pagola ven de publicar un novo libro titulado: “Jesús y el dinero”, que na web da editorial o presentan deste xeito:

“La actual crisis que padecemos no es solo una crisis económico-financiera. Es una crisis de la humanidad. El sistema que dirige en estos momentos la marcha del mundo es objetivamente inhumano: conduce a una minoría de poderosos a un bienestar insensato y deshumanizador. La razón ha quedado secuestrada: no se pregunta por los fines, no se habla del sentido que tiene la historia de la humanidad ni de cuál es el lugar del ser humano en la Tierra.

Jesús irrumpe en la historia como una llamada a vivir de manera alternativa experimentando a Dios como una Fuerza que nos está atrayendo hacia un mundo más humano y dichoso. Su mensaje no proviene del interior del sistema imperial ni de la institución del Templo. Venía a decir: «El tiempo se ha cumplido. El reino de Dios está cerca. Convertíos y creed en esta Buena Noticia». Empieza un tiempo nuevo. Dios no quiere dejarnos solos ante nuestros conflictos, sufrimientos y desafíos. Quiere construir, con nosotros y junto a nosotros, una vida más humana.”

Achegamos tamén unha nova publicado nun xornal vasco no que ofrecen máis datos sobre a nova publicación: www.diariovasco.com/v/20130501/al-dia-local/posible-mundo-justo-20130501.html

Un solleiro sábado de abril acolleu en Vilán (Fornelos de Montes) ás persoas participantes na Asemblea de Crentes Galegos. A casa que a parroquia Cristo da Vitoria puxo a disposición das asistentes demostrouse un marco ideal para a realización das xornadas. Recentemente reformada grazas ao traballo desinteresado de moitas persoas da parroquia, a casa combina a comodidade das estanzas interiores co espazo da finca circundante, o que permite a celebración de moitas actividades parroquiais, así como encontros como esta Asemblea de Crentes Galegos. Un ano máis as comunidades de base de Galiza estaban chamadas a participar nesta asemblea. A Asemblea de Crentes Galegos, máis que unha asemblea propiamente dita, organízase como un encontro onde todas e todos podan compartir momentos de formación, debate e oración. Unhas cincuenta persoas participaron este ano en Vilán, mais á Asemblea busca potenciar este encontro e achegar á máis membros de comunidades de base doutras zonas de Galiza.

Transformando o capitalismo

Diego Lores, da Oficina de Dereitos Sociais da parroquia Cristo da Vitoria de Vigo, guiou cun relatorio a xornada matutina. Baixo o título, “Transformando o capitalismo: a renda básica das iguais”, o relator presentou as liñas xerais do que se entende por renda básica das iguais e da viabilidade da súa aplicación na actualidade. Na súa presentación estivo moi presente á realidade na que está a intervir como voluntario na ODS de Coia, mais sen renunciar ao punto de vista teórico, do que deu boa proba coma coordinador do traballo “Repartindo a nosa riqueza”, un estudo sobre a viabilidade da aplicación da renda básica das iguais no noso país. Até 1995 a Renda Básica era case que descoñecida no Estado español. Mais nos últimos tempos están a xurdir moitas iniciativas lexislativas populares que reivindican este principio para promover cambios lexislativos (no Parlamento Europeo, ou como as recentes que se promoveron nos parlamentos de Extremadura, Andalucía ou Cataluña).

Mais, que se entende por Renda Básica? Consiste no dereito que ten cada persoa a percibir unha cantidade periódica para cubrir as súas necesidades materiais, sen ningunha condición que as limite. Esta Renda baséase sobre tres piares básicos: é un dereito individual, que vai gozar cada cidadá/n; é un dereito universal, sen que existan ningún motivo para que unha persoa sexa excluída de percibilo; e é un dereito incondicional, xa que non está suxeita ao mercado de traballo nin ao nivel de ingresos de quen a recibe. Diego Lores insistiu que, deste xeito, todas as persoas percibirían a mesma contía a través da Renda Básica. Explicou que a cantidade concreta viría definida polo limiar da pobreza (que se establece no 50% da renda per cápita), o que a situaría na actualidade en 870 € por persoa. A Renda Básica permitiría redistribuír a riqueza, garantindo uns mínimos ás persoas que lles facilitarían avanzar na transformación social. De se implantar, observaríanse mudanzas fronte a tradicionais desequilibrios da sociedade galega: permitiría redistribuír a poboación no territorio, facilitando a vida no medio rural, así como rachar o tradicional desequilibrio home-muller.

Construíndo alternativas

Un longo e frutífero debate en grupos seguiu ao relatorio. Compartíronse as bondades da proposta da Renda Básica, mais tamén se tiveron moi en conta as dificultades e as mudanzas fondas que se tiñan que dar na nosa sociedade para esta funcionar. Cómpre un transformación da mentalidade, unha mudanza cultural, posto que a Renda Básica vai alén do estritamente económico. Insistiuse en que a Renda Básica constituía en si propia unha ferramenta que podía contribuír a transformar o capitalismo. Ademais, melloraríanse as condicións de vida das persoas, favorecendo as relacións laborais (ao suprimírense as causas da actual explotación laboral) e melloras no uso do tempo persoal. O reparto da riqueza que traería esta Renda Básica, observábase como unha proposta coherente coa nosa fe. A súa posta en práctica faría que as dinámicas económicas que se defenden e practican en pequenas comunidades, levadas a unha escala máis grande, mesmo global, mudarían o feito de pensar e de actuar, transformando de raíz o sistema capitalista.

Provocando rebeldías

Un concurrido e animado xantar compartido corroborou que cando a comida se fai con agarimo se come máis a gusto. O alimento foi abondoso, mais a sobremesa se descubriu curta cando, xa próximos ás 16:00 h., houbo que dala por rematada para se dirixir á sesión vespertina. Redes Cristiás organiza a fins deste ano 2013 a súa IV Asemblea. Despois das que tiveron lugar en Madrid, Bilbao e Xerez, e seguindo con esa premisa de achegarse ás diferentes zonas do Estado español, para este ano pensaron na nosa terra, Galiza, como a responsable da organización do encontro. Josecho Barca, representante da Coordinadora de Crentes Galegos en Redes Cristiás presentou as liñas xerais da organización desta IV Asemblea, con todos os retos e o traballo que queda por facer. Baixo a lenda “Cambiando realidades, provocando rebeldías con Xesús de Nazaret”, reuniranse en Santiago de Compostela durante os próximos días 6 e 7 de decembro persoas dos diferentes grupos, comunidades e movementos católicos de base do Estado español. Nun momento de profunda crise económica e social, de expolio á grande maioría da sociedade, de conculcación de dereitos sociais básicos e cun forte retroceso das liberdades, desde Redes Cristiás entenden que é o momento de provocar rebeldías: compartidas, solidarias, enredadas, que sexan capaces de pór freo a esta situación inmoral que estamos a vivir, de degradación económica e social, que está a afectar á maioría da poboación. Os vindeiros 6 e 7 de decembro haberá tempo para traballar estas rebeldías a partir dos nove obradoiros que se están a preparar, no que se abordará o tema desde múltiples perspectivas. Mais non será todo traballo, tamén haberá tempos de lecer, que facilitarán os momentos de coñecemento e de compartir entre os participantes, así como a celebración da asemblea propiamente dita, onde se fixarán as liñas prioritarias de Redes Cristiás para os seguintes 2 anos. Non faltará, por suposto, o apartado celebrativo, que nesta IV Asemblea será animada por persoas da parroquia do Cristo da Vitoria de Vigo.

Esta Asemblea de Crentes Galegos rematou celebrando a fe ao aire libre, baixo unha boa sombra. Lembrouse a incredulidade de Tomé, pediuse perdón polas faltas de confianza dos alí presentes, que terminaron proclamando xuntos a fermosa pregaria de Manolo Regal que, a pesar de como están as cousas, “Cremos na Resurrección, cremos na Vida”.

—

Fonte: http://irimegos.wordpress.com/2013/05/02/2350/#more-2350

El prestigioso teólogo gallego, Andrés Torres Queiruga, entrevistado por la revista italiana L’Altrapagina, asegura que comienza una nueva etapa en la Iglesia. Del Papa Francisco no espera tanto reformas concretas, que también, cuanto “la reforma” de la “renovación evangélica del estilo de convivencia y de gobierno” en la Iglesia. Es decir, “recuperar la libertad de la teología”, redefinir la relación entre “moral y religión” y volver al “impulso del Vaticano II”.

La elección del papa Francisco ha hecho surgir muchas esperanzas dentro del pueblo cristiano, sobre todo por sus actitudes fuera del protocolo y por su continua atención a los pobres. ¿Estas señales autorizan a pensar que se está abriendo una nueva estación para la Iglesia católica?

- Me parece indudable. Los gestos no son casualidad: responden, por un lado, a la actitud personal de un obispo que los había convertido en estilo central tanto de su vida como de su trabajo pastoral y, por otro, a una necesidad objetiva de la iglesia. Necesidad tan urgente, que cabe decir que el cónclave lo ha nombrado teniendo delante esta renovación como uno de sus principales objetivos.

¿Cuales son, en tu parecer, los problemas más urgentes con que se encuentra de frente el cuerpo eclesial en este inicio del segundo milenio?

-Tengo la impresión de que la función -¿el destino providencial?- de este papa, más que solucionar problemas concretos consistirá en trabajar por una reforma de la comunidad eclesial, renovando evangélicamente el estilo convivencia y de gobierno, en un sentido más participativo, dialogante y descentralizado. Eso creará entonces la condición de posibilidad para ir afrontando las reformas concretas. Estas vendrán después, con este papa o con el siguiente o los siguientes. Seguramente Francisco emprenderá algunas, apoyadas en una reestructuración y limpieza fuerte de la Curia; devolverá mucha más iniciativa a las conferencias episcopales y a las iglesias locales; redefinirá el puesto de la mujer en la iglesia (o comenzará a redefinirlo); y cambiará el acento del anuncio del Evangelio, abandonando un moralismo privatista y no actualizado, para insistir en la lucha contra la pobreza, la discriminación y la injusticia. Creo que en buena medida lo logrará, y no sería poco

En su primera alocución a los cardenales el papa Bergoglio los ha invitado a “confesare a Cristo”, de otro modo la iglesia se reduciría a una especie de ONG dedicada a la asistencial. ¿Que significa decir hoy, en un mundo como el nuestro “confesare a Cristo”?

-El papa anterior era un teólogo; el actual es un pastor. Creo que su “confesión de Cristo” no va a consistir en promover una renovación teórica de la cristología, sino en el anuncio y en la práctica de un estilo de vida decididamente evangélico: el de Jesús de Nazaret, centrado, por un lado, en la confianza en Dios como amor y perdón y, por otro, en el servicio humilde y fraterno, empezando por abajo, por los más pobres y necesitados. Una confesión centrada en el testimonio práctico más que en la renovación teórica. Aunque estoy seguro de que, si se logra y justamente por eso, influirá mucho en la renovación teológica.

Tú eres un teólogo di profesión. ¿Por que caminos debería encaminarse la teología para hablar a la cultura contemporánea y para renovar el propio lenguaje?

-El primer camino es, digamos, estructural: recuperar la libertad y creatividad de la teología, volviendo al impulso -fuertemente frenado en los últimos tiempos- del Vaticano II, sin miedo al pluralismo y sin asustarse ante los posibles riesgos de toda búsqueda creativa y renovadora. Sobre esa base, será necesario ir asumiendo con plena consecuencia el cambio cultural, sobre todo -insisto una vez más en la llamada conciliar- reconociendo la “autonomía” de la creación y reformulando desde ella la comprensión de las verdades fundamentales de la fe. Señalaría como algunas de las tareas más urgentes y radicales: Reformular el esquema de la historia de la salvación, viéndola como crecimiento de la creatura, frágil, débil y pecadora, pero sustentada por el amor incansable de un Dios siempre a nuestro lado contra el mal, evitando por tanto seguir manteniendo una dialéctica de caída original como hecho histórico, con todo el horror del mal como consecuencia de un castigo impuesto por Dios. Redefinir las relaciones entre la moral y la religión, evitando una sangría de abandonos de la iglesia por una confusión entre la autonomía humana respecto de las normas (comunes en principio a creyentes y no creyentes) y la motivación, fundamentación y apoyo divino respecto de su cumplimento. Recuperar la humanidad de Jesús el Cristo, como modelo y revelación de la más radical y auténtica humanidad. Y, en general, repensar todas las grandes verdades desde la nueva situación cultural, en diálogo con las religiones y con el pensamiento secular.

La elección del nombre Francisco es todo un programa. ¿Contiene, en tu parecer, también un mensaje crítico frente a las políticas económicas que hoy son impuestas a las naciones más frágiles, sea en Europa, sea en el resto del mundo?

-Resulta innegable. Basta con repasar el hilo conductor de la predicación pública del obispo Bergoglio, siempre clara y contundente al respecto. Los gestos sorprendentes del papa Francisco son expresión y confirmación de esa preocupación central. Preocupación evangélica y por eso profundamente humana. Preocupación que encantará con seguridad la comprensión y a la acogida de una humanidad sedienta de ese tipo de mensaje y compromiso.

¿Piensas que Francisco reavivará en la iglesia el clima del Concilio Vaticano II?

-Me parece indudable que, tras treinta años de reserva, está en marcha un reencuentro con el impulso y la llamada del Vaticano II. Con distinto estilo, hay en él bastantes rasgos que recuerdan a Juan XXIII. En este sentido, permítame decirle que de todos los gestos recientes -incluido el magnífico de la renuncia de Benedicto XVI- el más revolucionario ha sido el inicial y espontáneo del papa en su primera presentación pública: pedir ser bendecido por los fieles antes de impartirles él la bendición a ellos y a ellas. En la mentalidad eclesiológica anterior esto era simplemente impensable. Pero el nuevo papa no hacía más que tomar en serio la Lumen Gentium: la Iglesia es ante todo y sobre todo la comunidad de todos los fieles y dentro de ella -no sobre ella- los diversos servicios, incluido por supuesto también el papal.

¿Se logrará esta renovación durante su pontificado?

-Vuelvo a mi parecer inicial. Estamos ante un papa pastor, no ante un papa teólogo. Con esto no digo, claro está, que desconozca la teología, sino que no se ha especializado en el estudio sistemático de la misma. Su decidido compromiso con un estilo evangélico y su actitud de centrar la autoridad en el servicio, constituyen la mejor base para que no caiga en la tentación de no distinguir con cuidado entre carismas y funciones. Me refiero a la tendencia de la autoridad pastoral a absorber el carisma teológico, sin diferenciar entre los campos y las competencias; algo que por cierto, en principio, reconoció el Concilio y han acentuado los dos últimos papas, hablando de la necesidad del diálogo y apoyo fraternos entre los distintos servicios eclesiales. En mi parecer, va a resultar decisiva la actitud que Francisco adopte ante el actual monopolio de una teología rígidamente sometida al criterio del “Catecismo de la Iglesia Católica”, una gran obra de erudición, pero con una teología muy concreta y claramente unilateral. Obra por tanto respetable, en cuanto se limite a representar una de las posibles orientaciones dentro de la teología actual; pero que no puede presentarse como la única orientación legítima, no distinguiendo con cuidado entre magisterio pastoral y magisterio teológico. Porque de ese modo, se corre el gravísimo peligro de invadir autoritariamente el campo estrictamente teológico, identificando las interpretaciones apoyadas en una teología concreta y determinada con la fe universal de la Iglesia. Dicho a modo de ejemplo concreto e ilustrativo: para cualquiera es legítimo seguir la teología de Urs von Balthasar, pero a nadie dentro de la Iglesia puede estarle prohibido orientarse más por la de Karl Rahner. Tal vez en este punto, acaso en apariencia secundario, se juegue una de las bazas decisivas del presente pontificado.

—

Fonte: http://www.periodistadigital.com/religion/espana/2013/04/29/andres-t-queiruga-la-mision-de-francisco-es-renovar-evangelicamente-el-estilo-de-convivencia-y-de-gobierno-iglesia-religion-papa-francisco.shtml

A coñecida como Taxa Tobin -unha taxa sobre as transaccións financeiras transfronteirizas- poderíalle pór o axóuxere ao gato da evasión fiscal. Entre as múltiples calidades que os seus defensores esgrimen para a súa aplicación, aprobada xa por once países europeos para 2014, entre eles España, está a de facilitar o rastrexo dos fondos que se poden mover cara aos paraísos fiscais. Esta “trazabilidade” das operacións financeiras máis comprometidas é un dos principais alicientes para dinamizar a economía, en opinión do director de Intermón Oxfam España, José María Beira.

Oxfam presentou a semana pasada as súas principais conclusións sobre a futura aplicación desta taxa na UE. Segundo os seus cálculos, se se despregase con todas as seus posibilidades en España, podería supor unha recadación de 5.000 millóns de euros. En principio o pactado entre os once países que a aplicarán é un tipo mínimo do 0,1% sobre a compravenda de accións e bonos e un 0,01% sobre produtos derivados. A ONG, que aglutinou os movementos a favor deste imposto, está convencida de que a distorsión no mercado financeiro será “mínima” pola contía da taxa.

É pouco probable que fose unha coincidencia que a noite antes de que Oxfam presentase este estudo, se filtrase un documento interno de traballo dos países que subscribiron a taxa ( Francia, Alemaña, Bélxica, Austria, Eslovenia, Portugal, Grecia, Eslovaquia, Italia, España e Estonia) na que expuñan as súas dúbidas sobre a súa aplicación e os temores a que prexudique o mercado de débeda secundaria onde moitos estados se refinancian.

Segundo o documento, publicado inicialmente polo laboratorio de ideas británico OpenEurope (Reino Unido non se adheriu á taxa, nin tampouco Irlanda), pero difundido rapidamente por moitos medios, a aplicación dun imposto sobre o mercado de débeda secundaria, o que tamén se coñece como repos, suporía unha especie de microquita para os investidores, o que desincentivaría o seu investimento.

Nun momento no que os custes de financiamento das arcas públicas son unha das principais preocupacións en Europa, este razoamento esgrimido polos países é unha arma ameazante en toda regra. Desde a ONG recoñecen que a presión dos lobbies contra este imposto está no seu momento máis alto e pidenlles aos Gobernos que sexan fortes ante estas iniciativas.

En principio, España debe aplicar a taxa en 2015, unha vez que os once países ratifiquen o imposto, pero ten liberdade para facelo antes de forma parcial, como fixo Francia. Fontes de Facenda recoñecen que a súa intención é preparar a normativa a tempo para que estea dispoñible nos orzamentos xerais de 2014. Con todo, este imposto non estivo entre a batería de medidas impositivas anunciadas este venres polo ministro Cristóbal Montoro. Si se anunciou a aplicación doutro imposto sobre a banca, a polémica taxa sobre os depósitos que deseñaran algunhas comunidades autónomas pero que o Estado deixou inoperante ao crear este novo tributo.

A taxa sobre o pasivo da banca, que na súa maior parte está formado por depósitos bancarios, recadará un 0,2 por mil do pasivo das entidades financeiras, que serán as que deberán aboar o imposto. En total, o Estado espera recadar entre 250 e 300 millóns de euros, un montante moi moderado.

Distribución do recadado

Respecto da Taxa Tobin, a outra cuestión que está por discernir é o destino dos fondos que se recaden. Tras adoptar a idea do Nóbel de economía James Tobin, as ONG pensaron que se debía destinar á loita contra a pobreza mundial. No ánimo de Intermón Oxfam está que se dediquen a metade dos ingresos conseguidos en España aos colectivos excluídos, e que a outra metade vaia a cooperación internacional.

A principal partida de gasto que contempla na súa repartición a ONG é unha renda de inserción que sirva de colchón para as familias que non están cubertas por ningunha das prestacións nin subsidios actuais. Esta liña de gasto levaría ao redor de 1.800 millóns de euros e cubriría as necesidades básicas de 476.000 fogares españois, o equivalente a 1,2 millóns de persoas.

Intermón lembra que agora mesmo estas rendas básicas dependen das comunidades autónomas. Pola dificultade para cambiar a lexislación actual, o máis sinxelo para poder distribuír este montante sería relaxar os actuais criterios da Renda Activa de Inserción que si ten competencia estatal.

En canto ao diñeiro que se destinaría fóra das fronteiras españolas, Oxfam cre que a maior parte debería destinarse a loitar contra o cambio climático, xa que foi un dos obxectivos máis esquecidos por parte de todos os Gobernos tras a chegada da crise. Este obxectivo levaría 750 millóns de euros. A loita contra a fame (500 millóns de euros) ou os programas de sanidade pública (350 millóns de euros) serían as outras partidas máis significativas.

Esta proposta da ONG é pouco probable que calle no Executivo conservador, que ten unha perentoria necesidade de recadar efectivo para reducir o déficit estatal e cubrir algunhas das principais expensas do Estado: pensións e prestacións por desemprego.

—

Fonte: http://praza.com/economia/4298/a-taxa-tobin-fara-que-os-movementos-a-paraisos-fiscais-deixen-pegada-segundo-oxfam/

O IES ALEXANDRE BÓVEDA, en colaboración co Concello de Vigo ten o pracer de presentar á comunidade educativa e á veciñanza o ROTEIRO POLO BARRIO DE COIA, traballo desenvolvido por un grupo de profesores e profesoras deste centro no que, a través dunha ruta guiada polo barrio de Coia de 12 paradas, pode seguirse e estudarse a toponimia e a evolución histórica do barrio, dende a Antigüidade ata a creación e consolidación do polígono de vivendas.

O Concello de Vigo ven de colocar unha placa do Roteiro en cada unha das paradas propostas. Nesta placa podemos atopar o nome da parada e un código QR que axiliza a consulta da información nun móbil ou nunha tableta.

Queremos aproveitar a inauguración das placas para invitarlos a participar nos actos que temos previstos:

O martes 7 de maio as 19.30 h. no salón de actos do IES Alexandre Bóveda o arqueólogo Eduardo Rguez. impartirá a charla “As lembranzas soterradas. Unha lectura arqueolóxica da Coia histórica” baseada na súa obra publicada polo Instituto de Estudos Vigueses.

O mércores 8 de maio as 17 h. o profesorado fará a visita guiada do roteiro con saída do IES Alexandre B. e cunha duración de dúas horas aproximadamente.

Así mesmo animamos a calquera persoa a comunicarse co grupo de profesores e profesoras escribindo a tecnocoia@gmail.com  para  aportar o seu propio material.
Pola nosa parte este é un traballo aberto, no que aínda continuamos a traballar e reelaborar os seus contidos e materiais didácticos asociados.

Todo este traballo está recollido na wiki roteiroporcoia.wikispaces.com